Een voorstelling over de fragmentatie van tijd en ruimte die de conventionele scheidslijnen tussen de ‘buitenkant’ en de ‘binnenkant’ van de esthetische gebeurtenis doet vervagen

In unannounced zetten Heine Avdal & Yukiko Shinozaki hun unieke, poëtische verkenning van de materialiteit van het theater voort. Net als in eerder werk worden de conventionele hiërarchieën tussen de ruimtes en tijd van de voorstelling tijdelijk opgeschort. De grenzen tussen de binnen- en buitenkant van het theater, de voor- en achterkant van de zaal, het centrum en de periferie van het podium, … worden op hun kop gezet. En terwijl toeschouwers en performers een echt (en prachtig) gedeeld moment beleven, worden de grenzen van dit moment ook op slimme wijze vervaagd. unannounced begint niet wanneer de dansers het podium betreden, en het eindigt niet wanneer ze voor de laatste keer het podium verlaten.

Zonder enige aankondiging blijven Avdal en Shinozaki de aandacht vestigen op de ruimte(s) waarin we ons bevinden en deze op fantasierijke wijze transformeren, door alle elementen van het theater – van rekwisieten en technische apparatuur tot geluid en licht – tot leven te brengen en te vervreemden. Het midden van het podium blijft grotendeels leeg, terwijl de randen en grenzen ervan – de muren, vloeren en gordijnen, en de bedrading en andere objecten (zoals rekwisieten en persoonlijke spullen die zijn achtergelaten door acteurs en technici) – tot leven komen. Door de performativiteit van objecten te benadrukken, worden de gebaren en handelingen van de performers, en inderdaad ook die van de toeschouwers, in reliëf geplaatst. Alle elementen van het theater worden onderzocht op hun materialiteit, hun tactiele kwaliteiten en hun textuur. Even laat deze voorstelling ons letterlijk in het duister. De performers leiden ons rond om onze blik te richten op de hoeken en kieren, de kleinste details of de onderbouw van de theatrale omgeving. Daarbij wordt niet alleen de kenmerkende duisternis van de theaterzaal tastbaar, maar worden ook de vergankelijkheid van het choreografische gebaar en de oppervlakkigheid, snelheid en tijdelijkheid van het beeld (en van de theatervoorstelling) ter discussie gesteld. Gedurende deze mysterieuze reis, vol onverwachte wendingen, worden we aangemoedigd om onszelf voortdurend te herpositioneren en te heroverwegen wat en hoe we zien.